Філолагі вітаюць

Аккорд счастья

Татьяна — Wed, 26 Nov 2014 08:10:29 GMT

Редакторская статья к новому номеру газеты.

О счастье мы всегда лишь вспоминаем.
А счастье всюду. Может быть, оно -
Вот этот сад осенний за сараем
И чистый воздух, льющийся в окно. Иван Бунин

Нет, мы даже не будем пытаться ответить на вопрос «что такое счастье». Пусть этим занимаются философы. Мы лишь поможем вам понять, что жизнь вокруг не ограничена вашими мелкими проблемами ~~да-да, мы знаем, они вовсе не мелкие~~ и переживаниями. Жизнь вокруг полна разных событий, которые сами по себе делают нашу жизнь важной ценностью. Признаюсь, не просто так возникла эта тема. Совсем недавно я предложила второкурсникам составить рейтинг своих любимых книг по литературе. И как-то так получилось, что в топе оказалась книга «50 дней до моего самоубийства». «Хорошо, что хоть не 50 оттенков серого, » - подумала я и закачала в «читалку» рекомендованную всеми книгу. Если коротко, то «50 дней до моего самоубийства» - это история пятнадцатилетной девочки, которая решила, что её жизнь настолько убога и ничтожна, что, пожалуй, стоит с ней расстаться. Но дабы всё было справедливо, она решает себе дать шанс, а именно 50 дней, которые, возможно, убедят её в том, что жизнь не так уж плоха. Надо сказать, что проблемы у девушки не такие уж серьёзные: родители не ладят друг с другом, любовь всей жизни не отвечает взаимностью, лучшая подруга не уделяет достаточно внимания. Следующие 50 дней девушка проводит по-разному, познавая абсолютно все ~~да-да все-все~~ радости и нерадости жизни. А причин для того, чтобы жить не находит ни одной. Заканчивается всё хорошо, по законам такого рода литературы. В жизни всё было бы по-другому. Вряд ли человек, который не ценит свою жизнь и всех вокруг, способен когда-нибудь исправиться. Очень хорошо понимаю, почему книга стала популярной. И в мои 16 лет мне казалось, что вся вселенная работает против меня. А в свои 27 лет мне хотелось дать главной героине пощёчину, чтобы она очнулась от собственных эгоизма и глупости. Знаю, не работает это в 16. Базовый курс возрастной психологии не даст мне соврать: между нами пропасть. Но всё же рискну дать совет. Цените жизнь, восхищайтесь ею, у вас есть самое важное, что по-тихоньку ускользает от меня и моих коллег. Время. Воспользуйтесь им правильно, с достоинством, разумно и в полной мере. Помните, если сегодня вы расстались с дорогим вам человеком, значит, завтра вы встретите нового. Знайте, когда закрывается одна дверь, обязательно открывается вторая. Позвольте себя сейчас быть счастливыми, а не когда-нибудь потом, в другой жизни, при других обстоятельствах и с другими людьми.

Татьяна Петровская

Усё звязана з усім

Татьяна — Sat, 01 Nov 2014 21:02:34 GMT

"Усё звязана з усім" - менавіта гэтыя словы сталі дэвізам адкрытага ўрока А. А. Радзьковай у групе Д-11. Мне вельмы падабаюцца гэтыя словы. Я - фаталіст сама па сабе і ўпэўнена, што ўсё з усім звязана. Нічога выпадковага няма ў нашым жыцці. А гэта значыць, што калі вы зараз чытаеце гэты блог, то тая думка, якая зараз прагучыць тут, будзе для вас важнай калі-небудзь. Не зараз. Так увогуле бывае часцей за ўсё. Тое, што для нас зараз здаецца важным і істотным, у будучым губляе сэнс. Кожны раз калі я не паспяваю сесці ў тралейбус, я супакойваю сябе: "Магчыма, я выратавалася сёння ад нечага непрыемнага". Я абсалютна ўпэўнена, што сэнс адукацыі не ў тым, каб набіць у вашыя голавы нейкія веды. Вы і без мяне можаце гэта зрабіць. Галоўны сэнс у іншым. Тут кожны з вас сустрэне патрэбнага чалавека, які скажа вам патрэбныя і важныя для вас словы. Я заўсёды баюся, што я гэтыя словы не скажу ці скажу не тыя. Свой блог я звяртаю сёння да групы П-21, бо, на мой погляд, ім трэба крычаць "SOS!" Вы маеце вялікі патэнцыял, разумныя і сімпатычныя мне людзі, але... Вам усім не хапае адной элементарнай чалавечай якасці. ПАВАГІ (уважение) да кожнага з вас і да выкладчыка, да свайго куратара і да саміх сябе. Я не буду ў чарговы раз пераходзіць да канкрэтнага выпадку, каб зноў не давесці да слёз каго-небудзь. Дык вось я падумала і вырашыла аб'явіць вайну вашай БЕСПАРДОННАСЦІ.

Усё звязана з усім. Давайце пазітыў, і ён будзе заўсёды вакол вас. Ёсць такая кніга "Партрэт Дарыяна Грэя" - самая лепшая ілюстрацыя таго, як учынкі чалавека ўплываюць на яго знешнасць. Кожны наш учынак мае значэнне, вялікае значэнне. Таму пастарайцеся рабіць як мага больш добрага, бо дрэннага вы будзеце рабіць усё роўна больш. Такая чалавечая прырода.

Падслухана ў ГДПК

Татьяна — Sun, 21 Sep 2014 19:58:32 GMT

Зайшла нядаўна ў вядомую групу і задумалася.

Працую 5 гадоў. Не такі ўжо і вялікі вопыт, калі чэсна. Аднак ужо пачынаю адрозніваць энэргетыку кожнага курса, бо ў кожным ёсць нешта сваё, кожнаму можна пазайздросціць у нечым. Першы курс, неўтаймаваны, бурны, з вялікім жаданнем паказаць сябе. Звычайна, на ўроках першакурснікаў губляеш шмат энергіі, бо іх увагу пастаянна прыходзіцца трымаць. Вось з Д-11 пісалі нядаўна дыктант. Для іх гэта была цэлая трагедыя, як і для мяне. Але прыходзілася праяўляць цярпенне. Яны проста не прывыклі. А ў П-11 нехта ўвогуле дрымаў на першай парце. Таксама прыйшлося дараваць. Гэта першы курс, яны многага не разумеюць. Другі курс – іншы. Ціхія, спакойны, з прагматычным поглядам. Я, напрыклад, абсалютна задаволена імі. Гэта той самы момант, калі яны яшчэ не разгубілі сваёй дзіцячай атмасферы, але ўжо хітрыя і гатовыя на кампраміс. Трэці курс. У маім выпадку – гэта група Д-32. Той самы час, калі людзі пачынаюць вучыцца. Не магу сказаць, што я была ў захапленні ад гэтай групы ў прошлым годзе, але ў гэтым яны мяне радуюць крэатывам і старанасцю. Карацей кажучы, канешне, кожны курс мае сваю спецыфіку. Вы павінны гэта разумець, вы ж вывучаеце ўзроставую педагогіку. Тады вы і павінны разумець, што з малодшымі не трэба змагацца і наракаць на іх, ім проста трэба дараваць, бо шмат чаго яны проста не разумеюць і вашы нараканні ў стылі “а мы-та ў вашым узросце пад лаўкай сядзелі” гучаць як бабуліны казкі. Асобная размова павінна тут ісці пра ўменне дыскусіраваць, а не “наяжджаць” адзін на аднаго ў лепшых традыцыях дзевяностых. Тут цэлы курс магу правесці, таму што ў вашых дзіцячых дыскусіях няма ніводнага нармальнага аргумента, акрамя звычайнай лаянкі. Вучыцеся быць адэкватнымі і добрымі. Вас будучая прафесія абавязвае.

Першакурснікі

Татьяна — Sun, 07 Sep 2014 21:36:47 GMT

Прабачце ўсе астанія, аднак першую старонку блога ў гэтым годзе прысвячаю першакурснікам. У гэтым годзе я знаёмлюся толькі з групамі П-11 і Д-11. Увогуле першы ўрок з першакурснікамі - гэта вельмі традыцыйныя і премныя заняткі. Па-першае, я яшчэ спадзяюся, што мяне прымуць за старшакурсніцу))) Ужо, праўда, не прымаюць, аднак раней прымалі. Па-другое, першае знаёмства. Ёсць шанс многае даведацца пра людзей. Па-трэцяе, яны наш традыцыйны верш "суджана, стаўлена...". Непершакурснікі ведаюць у чым падвох, а першакурснікі нават не падазраваюць, чым стануць для іх гэтыя чатыры радкі))) Ітак, мае ўражанні.

Д-11. Група ў традыцыях дашкольнага аддзялення. Але ў гэтым годзе мае сваю спецыфіку. Паколькі ў гэтым годзе не было набору на музычнае аддзяленне, то ўсе творчыя збяжаліся сюды. Шмах хто спявае, танцуе і нават малюе. Карацей кажучы, групе будзе чым заняцца на 1 курсе. Ёсць і тыя, хто ўжо можа разлічваць на ролю ахвяры на маіх уроках. Я кажу пра Алесю, якая ўсё не можа ўтаймаваць сваю энергію. Спадзяюся, што гэта энергія ўсё ж будзе станоўчай.

П-11. Менш магу сказаць, бо правялі ўсяго толькі адзін урок. На пытанне "хто ў вас піша вершы?" пачалася цэлая дэтэктыўная гульня. Кожны чарговы паказваў пальцам на наступнага, але чэсна прызналася толькі адна. Ў цэлым, ёсць надзея, што група будзе ў лепшых традыцыях аддзялення. Толькі, на жаль, хлопцаў няма)

Разбіты люты

Татьяна — Thu, 06 Feb 2014 20:56:09 GMT

Люты – апошні зімовы месяц, і хоць гэты маленькі месяц перанасычаны святамі, але ж перажыць яго складаней за ўсё. Гэтымі марознымі зімовымі днямі мы хаваліся ад холаду ў маім любімым "дырэктарскім” кабінеце (тут асаблівае дзякуй групе ФК-21 за разбітае акно ў маім кабінеце). Я люблю ўсялякія камп’ютарныя "прымочкі” ў адукацыйным працэсе, таму не тольці цяплом радавалі мяне мае ўрокі на гэтым і прошлым тыдні. Чым яшчэ радавалі і разганялі мой сум-журботу больш дакладна.

Гр. Д-11 З вамі акуналіся ў дзяцінства, высвятляючы, скончылася яно ці не. Ну і як быццам паміж справай разбіралі складаназалежныя сказы. Ваша неўтаймаванасць знікла разам з Цалкамі, таму было незвычайна спакойна. І толькі Вікторыя не змагла змірыцца з пачотным месцам любіміцы на першай парце. Я магу вас упэўніць усіх, што ваша дзяцінства яшчэ не скончылася.

Гр. ФК-11 Група з вечным "фізкультурным” настроем "адпусціце нас хутчэй адсюль”. Але з апошнімі сіламі вы змагаліся з лянотай і праходзілі ўсе мае неспартыўныя выпрабаванні. Баранаў і Свянціцкая - вы ў маім сэрцы ФОРЭВЭ) А Арцём Хурбатаў недзе лётае, не выратоўвае нават першая парта, хаця прычыны мне вядомыя, да і не толькі мне, а ўсяму каледжу. Можа, ад таго ваша сачыненне стылем мне кагосьці нагадвае)

П-11 З вамі мы вывучалі біяграфію Кузьмы Чорнага пад музыку. Але музыка вам мая не падабалася, асабліва Яўгену. Адзінае, што мяне асабіста занепакоіла, гэта нейкая нярвознасць у вашай групе. Можа, я памыляюся. Калі не – спыніцеся спрачацца, у халодныя месяцы сагравае пяшчота і дабрыня.

ФК-21 Адзіная мара для вас – пайсці з майго ўрока, тым больш, што ён у вас апошні, тым больш, што ў суботу. Але ў гэту суботу я была ўстойлівая і мы з вамі няблага паразмаўлялі. Пра моцных і слабых. Праўда, так і не вырашылі, хто яны такія, моцныя. Хаця думаю, што на гэтым тыдні на сваіх лыжных зборах вам гэта стала крыху больш зразумела.

П-21 Размаўлялі пра "Абеліск” В. Быкава, пра настаўнікаў і пра тое, наколькі яны павінны ўмешвацца ў жыццё дзяцей. І пра тое, як трэба вучыць. І чаму трэба вучыць. Правільных адказаў няма, хаця ёсці і універсальная парада ад Тарасавец Марыі: у любой незразумелай сітуацыі пішы заяву.

Д-22 Не памятаю, якім чынам мы, размаўляючы пра "Абеліск”, выйшлі на гутарку пра "Бітву экстрасэнсаў”. Але цікавую фантазію вы прыдумалі. Каб я была экстрасэнсам, мне б можна было не праводзіць урок, а рукой прасканіраваць вас на прадмет чытання твора. Хутка і эканомна.

Д-12 З пачаткам семестра мы вырашылі перагледзець ваш лексікон, выкінуўшы з яго слова "піпец” . Праўда, шчаслівыя ўладальнікі такога спецыфічнага задання зніклі разам з ім (намякаю на Лашчанкову і Філіпцову). Дарэчы, вам-та хоць мая музыка спадабалася.

Д-21 Вы – мой гонар на гэтым тыдні, бо за адзін дзень я паставіла вам па тры адзнакі. Вас гэта, канешне, не радавала, а мяне –вельмі. Прабацче за Давыд-Гарадок. Наступіць абавязкова дзень, калі я выпраўлю гэтую памылку.

Усім дзякуй за добры настрой. Я рада, што за гэты кароценькі тыдзень мяне ніхто не паспеў пакрыўдзіць, што дадае мне апымізму і надзею, што мы з вамі хутка і спакойна дачакаемся вясны і будзем атрымоўваць асалоду ад цёплага вясенняга ветрыка праз мае разбітыя вокны.

"Настаўніцкая гордасць"

Татьяна — Wed, 27 Nov 2013 21:01:01 GMT

Некаторыя ў назве тэмы пазнаюць той самы тэкст. Так, са многімі групамі разбіралі яго. Прычым атрымалася гэта зусім выпадкова. Проста быў тэкст такі, і я вырашыла даць пачытаць яго групе ФК-21. Ну проста яны зусім нічога не чытаюць, усё не асіляць Шамякіна. Я і думаю: няхай хоць на ўроку што пачытаюць і прааналізуюць. І што дзіўна: наша гутарка мне спадабалася. Для тых, хто не ведае. У тэксце вучань гаворыць свайму настаўніку: "Навошта мне гэта літаратура? Пушкіна з мяне не выйдзе!" Я думаю, вы і самі часта задавалі такія пытанні, некаторыя нават задавалі іх настаўнікам літаратуры. Я сама адкажу на гэтае пытанне пазней. А зараз пра настаўніцкую гордасць. Што гэта такое? Справа ж не ў тым, чаму я вас навучу, а ў тым, як гэта паўплывае на ваша жыццё. Як вы зменіцеся і ці ўвогуле ці гатовы вы мяняцца. Ну давайце ўжо пройдземся па асобам. Вы ж любіце гэта.
Група Д-12. Займалася нуднай справай вывучэння біяграфіі Мрыя. Ну як нуднай? Ім трэба было за 30 хвілін запомніць вялізны тэкст. Калі чэсна, то для мяне важна тут было не столькі біяграфія Мрыя (дарэчы, чалавека вельмі разнабаковага і цікавага), а тое, каб вы понялі: за 30 хвілін можна паспець многае, калі максімум напрагчы свае мазгі. Насамрэч, гэта якасць вельмі карысная. Вучыцеся гэтаму. Я гэтаму навучылася, калі ў мяне з'явілася дзіцё. У мяне час быў толькі, калі сын спаў (паўтары гадзіны), і за гэты час я паспявала вывучыць 20 пытанняў да экзамена, а раней жа была такая ж чарапаха, як вы. Карацей, беражыце свой час.
ФК-11 - у вас тыя ж праблемы. Усё няма часу для сна ў вас. Але вам на дапамогу заўсёды прыйдзе Токар Дар'я, якая можа прыдумаць любое правіла. Пакуль што гэта адзіная здольнасць, што я разглядзела ў ёй. Але, дарэчы, здольнасць добрая. Вучыцеся прыдумваць арыгінальныя рашэнні.
Д-21 парадавалі якасцю рэфератаў. Тут мая настаўніцкая гордасць на сёмым небе, бо яны бегалі за мной цэлы тыдзень з рэфератамі. Пра рэферат казала: праца над рэфератам (сапраўдная праца) дапаможа вам навучыцца нармальна шукаць інфармацыю ў інтэрэце. Гэта карысна.
Д-11, дзіўныя дзеці. Яны прыдумвалі нават свае версіі адказаў на пытанне "Навошта мне гэтая літаратура". Эй, дарэчы, навошта я мучаю вас гэтымі тэкстамі? Каб вы вучыліся пісаць пераказ. Каб вы усёй душою "палюбілі" гэта рабіць.
Група ФК-21. Добрая размова атрымалася ў нас. Яны ў сваю чаргу даказвалі мне неабходнасць фізкультуры ў школе. Гэта было класна. Нарэшце ўбачыла разумных людзей. Асобны рэспект Дзегцярову Івану. Думаю, даказаваць гэтае ж самае вам прыйдзецца яшчэ не раз у жыцці. Успомніце яшчэ раз усё, што сказалі, бо вы ўсё сказалі правільна.
Група Д-31. Ну мы там з вамі нешта пішам увесь час, дык і сказаць нечага. Мне падабаецца, што вы так з наскоку можаце напісаць план-канспект. Пра карысць гэтай якасці можна і не гаварыць. Але вы застылі ў адной форме: пачыталі верш, намалявалі малюнак. А вы ж не такія, я ў вас веру)
П-11, адпрацоўвалі Мрыя. Працавалі ў групах. Мне вельмі спадабалася, што вы ўсе ўключыліся ў работу, праўда вынікі былі розныя. Тут вельмі важна правільна размеркавацца. Увогуле вучыцеся гэта рабіць. Вельмі часта палову працы сваёй можна скінуць на іншых людзей, а сваю частку зрабіць больш дасканала. Вось гэтаму і вучыцеся, бо часта вы хаціце зрабіць усё і адразу. Так не бывае.
Д-22. Парадавала Шашэнка са сваім рэфератам) Пра нецэнзурную лексіку. Рэферат-та і не рэферат зусім, але чытаць было цікава, бо не часта сустрэнеш у Ясеніна так многа мацюкоў))) Вучыцеся знаходзіць у любых тэмах, нават самых нудных, нешта цікавае. Можа быць, вы зробіце зусім і не тое, што ад вс патрабавалася, але хаця б прыцягнеце да сябе ўвагу.
Ну П-21.... Я сказала. Я станаўлюся драпежнікам (як Калены ў "Зацьменні"), апошні рывок - і я парву усіх... Тут "печалька" асасблівая.
Дык навошта літаратура? А навошта экалогія, хімія, матэматыка? Не думайце пра гэта! Памятаеце фільм "Мільянер з трушчоб"? Абавязкова будзе момант, калі вам спатрэбіцца нешта, што вам здавалася абсалютна непатрэбным. І калі гэта будзе звязана са мной.... Настаўніцкая гордасць)

Перапады энэргіі

Татьяна — Wed, 20 Nov 2013 21:00:01 GMT

Серада звычайна цяжкі для мяне дзень, бо занадта вялікі разнабой курсаў мяне чакай аж з самай раніцы: ад першага да трэцяга. І таму амаль заўсёды спрацоўвае закон пераразмеркавання энэргіі. Аб чым я? Першыя курсы - занадта энэргічныя, яны гатовы рабіць што заўгодна, проста трэба цэлы ўрок утаймоўваць іх энэргію, кіраваць ёй. Адчуваеш сябе як конкурсе экстрасэнсаў. Гэта цікава, але стамляе. Старэйшыя курсы - ужо з раніцы забітыя, у іх маса праблем, іх трэба ажыўляць. І ўсё залежыць, канешне, ад таго, наколькі энергічная сама сёння Таццяна Міхайлаўна. А яна была сёння энергічная, таму старэйшыя курсы застасіся ў пралёце і атрымалі ад мяне чароўных .... Не абышлося без ахвяр (намякаю на бедную Мініну, якая была нешчасліва сёння мной пакарана). Па парадку.
Дзень пачаўся з групы П-21. У іх увогуле нестабільная аўра. А не, сёння яна была стабільная. Стабільна пасіўная. Ну яны ведаюць, я расчаравана. Я спадзявалася, што вы мяне падтрымаеце ў тонусе... А атрымалася пайшлі бедненькія з велізарным дамашнім заданнем. Хаця я думаю апошні верш Р. Барадуліна, які мы аналізавалі, павінен быў прымусіць вас думаць. Аб тым, хто мы ўвогуле. Аб тым, чаго каштуем у гэтым свеце. Калі не... завучыце яго на памяць, можа дамаможа)))
З групай Д-31 у мяне сімпатыя. Яны ведаюць. Дзяўчаты любяць ад душы пасмяяцца, за што мне неаднаразова трапляла. Спадабалася: так заўзята рабілі тэмкантроль. Не спадабалася: вершы невыразна расказвалі (а гэта ж ваш канёк). Давала занятак Паўлава Аліна. Нам усім не хапіла нагляднасці і выразнага чытання. Але Аліна ведала, чым можна "зачапіць" аднагрупніц, таму прысутнасць на занятках малявання і пальчыкавай гімнастыкі ўраўнаважыла яе адзнаку. У цэлым вашыя заняткі апошнім часам губляюць арыгінальнасць. Вы зразумелі, што пракатывае і робіце усё па шаблону (гэта я пра канспекты).
І тут пачаліся першакурснікі. З імі сёння не было праблем. Д-11 сама і не ведае, што сёння на ўроку мы зайсаліся коўчынгам (методыка такая). Сутнасць была ў тым, каб вы разумелі, для чаго і навошта вам вучыць тую ці іншую тэму (у дадзеным выпадку Часціны мовы). Малайцы, працавлі ўсе. СабЭла яшчэ паспявала займацца і асабістым жыццём))) П-11 таксама былі энэргічнымі: вывучылі біяграфію А. Мрыя самастойна і хутка па прыёму Рэйгеля (сутнасць у пошуку інфармацыі). У цэлым задаволена.
І тут Д-22.... Эх, добра, што вы ў мяне пад канец дня, а то бы ... Карацей кажучы, працуйце над сабой. Вучыцеся рабіць рэфераты. У маю эпоху рэферат можна было аформіць абыя-як, таму што мы сапраўды пісалі яго ад рукі, прасілі ўмелых сябровак прыгожа падпісаць тытульнік і нарэшце прыклйвалі ў яго розныя малюнкі. Мы гублялі на гэта вялізны час. Вы сёння можаце ўсё зрабіць за паўгадзіны, таму жорстка ацэньваю афармленне.
Прабачце сёння усіх, каго пакрыўдзіла. Бывае.